در جستجوی هیولا

 

 

http://monster-quest.com/wp-content/uploads/2017/07/samandehi.jpg

سیاره ایکس

ایا این امکان دارد که فراتر از مدارهای عادی منظومه ی شمسی سیاره ی دیگری نیز وجود داشته باشد؟ سیاره ای ان چنان بزرگ و دور که که بتواند از فواصلی بسیار دور تغییراتی در جاذبه و مدارات دیگر سیارات منظومه ی شمسی بگذارد؟! گاوس وجود چنین سیاره ای را محتمل دانست و بسیاری از ستاره شناسان بزرگ دنیا تا به امروز وجود چنین سیاره ای را تایید کرده اند اما نکته اینجاست که تا به حال کسی موفق به دیدن و شناسایی این سیاره نشده است!…

پس از کشف نپتون در سال ۱۸۴۶ حدس های بسیاری درمورد احتمال وجود سیاره ای دیگر و در مداری دیگر مطرح شد، جستجو برای یافتن این سیاره از میانه ی سال ۱۸۶۰ شروع شد و در اوایل قرن بیستم با کارهای پرسیوال لاول شتاب بیشتری به خود گرفت.

لاول این نظریه را داد که در صورت وجود چنین سیاره ای باید مدار ان بین اورانوس و یا نپتون باشد و به این علت که اندازه این سیاره باید خیلی بزرگ باشد میتوان به راحتی مدار ان را با توجه به تغییراتی که روی نپتون و یا اورانوس میگذارد تشخیص داد.

کلاید توماس با کشف پلوتو در سال ۱۹۳۰ اعتبار خاصی به نظریه ی لاول مبنی بر وجود این سیاره داد، پلوتو رسما سیاره ی نهم نام گرفت هرچند سال ها بعد به علت اندازه ی کوچک و مدار عجیبش از این رده کنار گذاشته شد.

در سال ۱۹۷۸ این نکته مطرح شد که پلوتو برای اینکه بر روی مدار و جاذبه ی سیارات اطراف خود تاثیر بگذارد خیلی کوچک است و با استناد به اینکه در اوایل قرن بیستم و اواخر سال های ۱۸۹۰ ستاره شناسان توانستند تغییراتی در مدارات نپتون و و اورانوس مشاهده کنند ایده ی وجود  سیاره ا ی دیگر قوی تر است.

در سال های ۱۹۹۰ و زمان عبور ویجر۲ از کنار اورانوس این مدارگرد موفق شد که یک خطای کوچک در میزان جرم اورانوس پیدا کند که بسیاری همین مسئله را علت تغییرات مدار این سیاره دانستند، هرچند بعضی از ستاره شناسان معتقدند که تغییراتی که در یادداشتهای لاول نوشته شده بسیار بیشتر از مقداری است که این مدارگرد محاسبه کرده است.

تاریخ دقیق پیش بینی احتمال وجود چنین سیاره ای به سال ۱۸۴۰ برمیگردد که ریاضی دان فرانسوی یوران وریر با استفاده از مکانیک نیوتونی پیش بینی کرد که کرد که حتما باید سیاره ی دیگری در مدار های بعد از اورانوس باشد، در سال ۱۸۴۶ فیزیکدان المانی جوهان گاله موفق شد نپتون را کشف کند،  دقیقا در جایی که وریر پیش بینی کرده بود، نکته ی بسیار جالب این است که گاوس هم احتمال وجود چنین سیاره ای را رد نکرده است.

در سال ۱۸۴۸ جاکوب بابی نت با نوشتن مقاله ای دو اشتباه کوچک از محاسبات وریر گرفت اولین انها جرم پیش بینی شده از اورانوس و دومی فاصله ی مداری این سیاره بود، او پس از انجام محاسبات خود پیش بینی گرد که باید سیاه ی دیگری با جرمی نزدیک به مشتری در مداری فراتر از نپتون وجود داشته باشد در سال ۱۸۵۰ جیمز فرگوسن ریاضی دان مرکز سلطنتی بریتانیا در مقاله ای عنوان کرد که در مدت یک ماه مشغول تماشای ستاره ی GR1719K بوده است، که خود او و میتیو ماری عنوان کردند که علت این مسئله  وجود سیاره ای دیگر است. از این زمان نام این سیاره ایکس نامیده شد.plant X

درسال ۱۸۷۹ کمیل فلامیریون که در حال بررسی سیارک ۱۸۸۹۳L بود عنوان کرد که توانسته جسمی با جرمی زیاد را فراتر از مدارات منظومه ی شمسی و با مداری بیضی شکل شناسایی کند،ستاره شناس امریکایی جرج فوربز علاوه بر تایید این مسئله عنوان کرد که این سیاره احتمالا
جرمی بسیار زیاد دارد.

در سال ۱۸۹۴ ویلیام پیکرک، پرسیوال لاول، ویلی برونوسن در فلگستاف اریزونا نظریه سیاره ایکس را مطرح و عنوان کردند، انها توانستند مداری را برای حرکت این سیاره پیش بینی کنند، این مدار با سه سال کار و بررسی بیش از ۷۰۰۰ معادله پیدا شد، خروج از مرکز این مدار ۰٫۲ و بیضی شکل و دارای وسعت بسیار زیادی بود، به طوری که در حالت کلی تنها در ۱/۱۰۰۰۰ زمان کل گذر این سیاره قابل دیدن بود!

زمان گردش این مدار به دورخورشید هر ۱۱۲۰ سال یکبار!!! و بیش از ۸۶% ان خارج از محدوده ی منظومه ی شمسی است، در صورت گذر این سیاره از کنار منظومه ی شمسی با توجه به جرم زیاد ان میتوان به راحتی تغییرات حاصل را در مدارات نپتون تا اورانوس و تمام سیارک های اطراف دید.

تلسکوپ های کک به مدت شش ماه سعی در یافتن این سیاره داشتند اما به خاطر فاصله ی زیاد و غبار فضایی موفق به این کار نشدند، امروزه کمتر از یک درصد ستاره شناسان به وجود این سیاره اعتقاد دارند، اما هنوز نیز بسیاری معتقدند چنین سیاره ای وجود دارد اما مدار آن به حدی وسیع است که نمیتوان به راحتی انرا دید، سیاره ی ایکس در صورت وجود داشتن میتواند یکی از عجیب ترین سیارات باشد، با توجه به مدار-جرم و مکان ان.